٭ می روم از دل سنگت، نفسی تازه کنی

٭ می روم از دل سنگت، نفسی تازه کنی
تا جهـــان را ، به بلـــندای خود اندازه کنی

حرفی ازعاطفه و عشق ، نگویی دیگر
شاید از ســـــنگِِِِِِِِِدلی ، نام، پـــــرآوازه کنی

از در بســــــــتــه و دیــــوار بــلــــــــــند دوری
آنچه درذهن، به هم بافته ای، سازه کنی

هرکسی از دل وازعشق، سخن می گوید
نشنوی،گوش خودت را در و دروازه کنی

سرنوشتی که خودت خواسته بودی را باز
بنویسی و بیــــــــــارایی و شــــــــــــــــیرازه کنی

می روم دور بمانم ، که تو شاید کمــــــــتر
خسته از دیدن من باشی و خمـــیازه کنی

نفسم با تو نشد تازه تر، اما به درک
می روم از دل سنگت، نفسی تازه کنی...