بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
تلنگـــــر!!!...
تلنگری برای یادآوری به خودم...
گاهی از من و شمای مذهبی؛تنها یک تیپ باقی می ماند؛ برای خانم ها چادرشان و برای آقایان محاسنشان..
گاهی من و شمای مذهبی آنقدر درگیر پست ها ومتن هایمان در صفحات مجازی می شویم؛ که از خواندن روزانه چند خط قرآن یا کتب روایی، دغافل می شویم؛ و در پایان روز، می بینیم که حتی یک دهم وقتی که در فضای مجازی بودیم، در فضای قرآن و حدیث نفس نکشیدیم...
آنقدر که آنلاین بودیم و اولین نفر پست های دیگران را لایک کردیم؛ به فکر نماز اول وقت نبودیم...
آنقدردرگیر جذب حداکثری شدیم که فراموش کردیم اخلاص وعبودیت رمز برکت در کارهایمان است...
آنقدر که به فکر آبروی خود،و بر انگیختن تشویق دیگران و لایک کردن هایشان بودیم، به فکر رضایت صاحب زمانمان نبودیم...
آنقدر مدام فکرمان مشغول عکس پروفایل و استاتوس هایمان بود؛ غافل شدیم از اینکه پیش اماممان چه وجهه ای داریم و وضعیتمان نامه اعمالمان پیش او چگونه است...
آنقدردراین فضا وقتمان رابا انبوهی ازجمعیت گذراندیم،فراموش کردیم تنهایی و غربت امام زمانمان را...
آن چنان حضور در این فضا را برای خود لذت بخش کردیم،که کم کم غافل شدیم از لذت مناجات و درددل خصوصی با پدر حقیقیمان، و سجده خالصانه برای معبودمان ... به بهانه مجازی بودن،چه حرف ها که با نامحرم زدیم،که اگر رو در رو بودیم،یک صدم آن را نمی گفتیم...
من و شمای مذهبی که در واقعیت همیشه نگاه از نامحرم می گرفتیم و حتی جواب سلام را به زور میدادیم؛ در فضای مجازی چه راحت با هم درباره مسائل روز و -حتی مسائل مذهبی- به گفت و گو نشستیم و مجادله کردیم!!!
نکند همینطور بگذرد و ما آرام آرام به عزای حیای بر باد رفته خود بنشینیم؟...
من و شمای مذهبی که با نیت قربة الی الله وارد عرصه شدیم،پس چه شد؟چرا؟غفلت... آری، غفلت. غفلتی که هدفمان را تحت الشعاع قرار داد.
البته هنوز هم هستند عاشقان امام زمام عج که آگاهانه،با برنامه ریزی و منظم وارد این عرصه میشوند؛اما من و شمای مذهبی کجای کاریم؟
جزو آن دسته که تک تک لحظاتشان با اخلاص و رضایت الهی و یاد امام زمانشان دست برصفحه کلید گوشی ها و می برند؛ یا آنانکه فقط خیال می کنند برای خدا هستند،و در تمام لحظاتشان ریا وخودمحوری و غفلت وموج میزند...؟خود را دریابیم...اللهم عجل لولیک الفرج