چه غم انگیز است بارسختی رابه تنهایی به دوش کشیدن و رنج ها

چه غم انگیز است بارسختی رابه تنهایی به دوش کشیدن و رنج ها را در سکوت و انزوای محض گریستن
وچه تلخ است خنده آن زمان که میخندی تا گریه هایت را پنهان کنی
وچه سخت است آرام و بی صدا در درون خود شکستن
وچه عجیب است زندگی -همان کودکی که مارا بسان عروسکی بازیچه ی خود قرار داده وهرزمان به سویی می کشد وتو آن زمان که رنج دیگران براندوهت می افزاید اما هیچ کس از رنج تو آگاه نیست.
تو آن زمان که دراوج اندوهی پناهی جز سایه گاه دیوار سرد و خاموش نمی یابی ،
آن زمان که بار غصه بر شانه هایت سنگینی میکند.