‌

‌
به خانه‌ی تاریکت برگشتی، و دلیلی برای روشن‌ کردن چراغ‌ها نیافتی. در تاریکی دراز کشیدی و گوش سپردی به گذشتن شب از تو.
دیدی؟ باز روز رفت و تو ماندی. ای صبور ساده‌ی محزونِ من...