ﺻﺒﺢ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﻓﺖ

ﺻﺒﺢ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﻓﺖ
ﺑﯿﺨﺒﺮ ﺑﺎ ﺩﻝ ﺩﺭﻭﯾﺶ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﻓﺖ
ﻣﯿﺮﻡ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﮐﻤﯽ ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻢ
ﺟﺮﻋﻪ ﺍﯼ ﺑﺎﻻ ﺑﺰﻧﻢ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺒﺎﯾﺴﺖ ﮐﻨﻢ
ﺑﯿﺨﯿﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺎﺷﻢ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﺨﻤﺮﺗﺮﯾﻦ ﺁﺩﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﺎﺷﻢ
ﺳﺎﻗﯿﺎ ﺩﺭﺑﺪﻧﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺎﻡ ﺑﺪﻩ
ﮔﻮﺭ ﺑﺎﺑﺎﯼ ﻏﻤﻪ ﻫﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺎﻡ ﺑﺪﻩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺟﻬﺎﻧﻢ ﺑﺮﻭﺩ
ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ ﺭﻭﯼ ﻟﺒﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﺮﻭﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﻫﺮ ﮐﻪ ﺩﻟﺶ ﺧﺎﺳﺖ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺑﮑﻨﺪ
ﺷﻬﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻨﻪ ﺍﻟﮑﻠﯽ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﮑﻨﺪ