‎‌

‎‌

این "قانون" آدم هاست
تازمانےکه "هستی" آسوده اند ازبودنت
گاهی "تنهایت" میگذارند
گاهی "آزارت" میدهند
وگاهی
گمان میکنندقرار است این
بودنها" همیشگی" باشد
امازمانےبرایشان عزیزمیشوےکه دیگر"نیستی".