در کافه‌ی تنهایی امشب بی قرارم...

در کافه‌ی تنهایی امشب بی قرارم...
سهمم فقط فنجانی است از انتظارم!

طعم گس غم بی تو در کامم نشسته...
در هاله‌ای از غصه و دود و غبارم!

یک جرعه می‌نوشم خیالت را... که شاید
در خاطراتم لحظه‌ای باشی کنارم!

بغضم دوباره خیس و سرما در وجودم...
می‌بارم و مانند ابری در بهارم...

لرزیدن دستم شده مهمان من تا...
در خود فرو ریزم به دست روزگارم!

حتی نگاه "کافه‌چی" می‌گوید انگار:
بی تو به مرگ دلخوشی‌هایم دچارم...!