زندگی مثل یک تماشاخانه است که همه در آن روی صندلیهایمان ن

زندگی مثل یک تماشاخانه است که همه در آن روی صندلیهایمان نشسته ایم.یکی صندلی وسط یکی جلو یکی عقب و خیال بلند شدن هم نداریم چون جایمان راحت است!! پس پیشرفتی نمی کنیم.حوادث زندگی ما را به زور از صندلیمان بلند می کند تا روی صحنه برویم و خودی نشان بدهیم.بعد برگردیم و روی صندلی بهتری بنشینیم. م.ن.راهی