بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت دوم :
کسی که جهاد می‌کند ایمانش یک‌دفعه‌ای خیلی بالا می‌رود. اگر ایمان را تقویت کنی به قدری آرامش پیدا می‌کنی که اگر از بلایای آیندۀ خودت هم خبردار بشوی به‌هم نمی‌ریزی؛ دیگر آدمی نیستی که چون از اتفاقات آینده خبر نداری آرامش داشته باشی، حالت خوب است، به آینده می‌گویی إن‌شاءالله چیزی پیش نمی‌آید، به گذشته هم می‌گویی که الخَیرُ فی ما وقع.
البته کسی بتواند دربارۀ گذشتۀ خودش بگوید الخَیرُ فی ماوقع خیلی خوب است و ایمان بالایی دارد. خدایا! هرچه برای من پیش آمده، من حسرت نمی‌ خورم، به تو اطمینان دارم. این خیلی عالی است.
ولی اگر بخواهی بگویی: خدایا! هرچه هم پیش بیاید به تو اطمینان دارم، این حرف برای انسان یک مقدار سخت است؛ مرد می‌خواهد، مؤمن می‌خواهد.
برای رسیدن به این ایمان باید یک‌مقدار تلاش کرد. این حالت با دین‌داری امکان دارد، با معنویت صرف به معنای ایمان، امکان ندارد.دین‌داری یک شکل و مدل خاص ندارد.
یک‌ دفعه‌ای می‌بینی یک آدم چاقوکش یک جایی به خاطر خدا یک جوانمردی می‌کند و با همین کار امتیازهای مثبت زیاد به دست می‌آورد و ایمانش خیلی تقویت می‌شود.
اگرچه دستورهای دینی مشخص است، ولی درجات و جایگاه و روحیات آدم‌ها متفاوت است، لذا نمی‌توانیم برای دین‌ داری یک مدل خاصی ارائه کرد، می‌ توانیم بگوییم فلان رفتار اشتباه است ولی نمی‌توانیم به سادگی کسی را به بی‌ دینی متهم کنیم. ولی اگر کسی پای ایمانش دین‌داری نکند، عمل نکند، فداکاری نکند و ایمانش را پرورش ندهد به اوج آرامش نمی‌رسد.(پایان)