در پست ترین کوههای بلند

در پست ترین کوههای بلند
در خالی ترین لحظات شلوغ خویش
و در میان جیب های پر از خالی ام
به دنبال رنگی ترین خاکستری تاریخ میگردم.
خسته از قدم های نرفته ام و نالان از درد های نگفته ام
همچنان جستجو را ادامه میدهم
ناپیدا ترین وضوح اینه را در شلوغ ترین کوچه خلوت کوچه باغهای شهرم فریاد میزنم
امروز دیروز خویش را به یاد نمی اورم
تاریخ گواه بهتری برای آینده ام شاید باشد.
کاغذم سفید از هر خط خوردگی قلم
مستطیل وار ایستاده است بر دیوار مثلثی افکارم
مقوای دیگری را خط نخواهم زد
ورق دیگری را سفید نخواهم کرد
سکوت کنید به احترام تمام فریاد های من....