زیبا که بنگری می بینی جهان با ذوق و استعداد الهی اش هر با

زیبا که بنگری می بینی جهان با ذوق و استعداد الهی اش هر بار به نحوی غافلگیر کننده زیبایی هایش را به تماشا می گذارد .

زمستان با آن پوشش سراسری و سپیدش ، دامن سپید عروس مانندش را ، چنان بر پیکره دشت می پراکند که نگاه نخستین ات را یکسره مسحور خویش می نماید .

سپیده دم در دمادم طلوع آفتاب رخشان زمستانی ، وقتی ناگهان مردمک چشم هایت بر این سپیدی پاک و یکرنگ می افتد ؛ بی اختیار میخ می شوی و در یکرنگی این رنگ بیرنگ حل می شوی !

یکسره سکوت خالص ؛ گویی جهان را با آن عظمتش یکباره در آغوشی نرم فرو رفته . سکوتی چنان جادویی که تو را در خویش حل میکند .حتی به آسمان هم خیره شوی می بینی تا بی نهایت امتداد دارد .

زمانی که از مسخ شدن رها می شوی و عاشقانه زیر ریزش گلوله های سپید کوچکی که بر وجودت آرام آرام می نشینند قدم می زنی می بینی زمانی چند در جادویی از پرهای نرم و سبک مانندی که از اعماق آسمان بر وجودت باریدن گرفته محو شده ای .

به خودت می آیی و با شادی کودکانه ای دست های یخ زده ات بر این عاشقانه ی زمین چنگ می زنند و نرمی و سردی این شن سپید را حس می کنند .ذوق و خنده های ناز کودکی در قالب آدمکی برفی نمایان می شوند .

آری تو همان زمستان زیبای خدایی و من چه عاشقانه تو را دوست دارم . تولد دوباره ات مبآرک ! عروس سپید پوش این جهانم .

SparkleHorizon.mihanblog.com