تو آمدی از میان تمام بی باوری ها

تو آمدی از میان تمام بی باوری ها
آنجا که اعتقادم رو به انحراف میرفت
در میان بهت و انزوای این دنیا تو آمدی
دستم را گرفتی،از زمین بلندم کردی،و سر زانوی خاک گرفته ام را تکاندی.
مرا با خودت بردی تا دوردست ناپیدا.انجا که چشم هیچ انسان نمایی مارا ندیدید..زخم هایم را بستی،قلبم را تیمار کردی..از نفس ات به من دیدی و جان دادی به تمام روح خسته ام.و من حالا اینجا تمام بودنم را مدیون توام..مدیون تمام وجود تو.مدیون حس ناب دوست داشتن هایت..حس پاک عاشقانه هایت..و تا دنیا دنیاست زیر سایه تو میخواهم زندگی کنم..به برکت همین ماه عزیز تا آخر دنیا پابه پای تو می آیم..و دست هایت را هرگز رها نخواهم کرد..
دوستت دارم تنها امید زندگی ام..عمرم..