تو اگر خویشِ منی، پیشِ منی، نیش چرا؟!

تو اگر خویشِ منی، پیشِ منی، نیش چرا؟!
میکنی قلبِ مرا عرصه یِ تشویش چرا؟!

ای که آزار مرا مشیِ مداوم کردی!
من که سرباز توأم، مات چرا؟ کیش چرا؟!