سکوت، همسفرِ آه صبحگاه من است

سکوت، همسفرِ آه صبحگاه من است

و غم نظاره گر اشک بی پناه من است

میان حادثه ی عشق وچشم های شما

فقط دریچه ی دلواپس نگاه من است

ونیز بین من و آسمانِ تنهایی

حضور خاطره های عزیزِ ماه من است

نمودِ لرزش گیسوی آبشاری تو

نوید روشن پس لرزه های آه من است

همیشه عکسِ عبورِبلوغِ ناکامی

به قاب آینه یِ طالع سیاه من است

به شاخسارنگاه تو آشیان کردم

کبوترانه، بهارم ! همین گناه من است