من در روزگاری زیسته ام که کسی به عشق اعتماد نداشت اعتماد

من در روزگاری زیسته ام که کسی به عشق اعتماد نداشت اعتماد تو به عشق من معجزه این روزگار بود. من در بهاری شکفته ام که کسی به روییدن اعتقاد نداشت. نوازشت به ریشه های خشک من رحمت پروردگار بود. ای پیامبر باور ای وحی امید من سالهاست دین تو را مومنم. مرا به دین دیگران چه کار بود. میم نون راهی