بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
نه تنها با آنها، بلکه از همانها می‌باشند.
دوری ونزدیکی به خداوند سبحان خداوند سبحان، خالق و مالک و ربّ العالمین است، پس بندگانش هر کجا که باشند و در هر وضعیت و موقعیتی که باشند، در محضر اویند و او با آنهاست؛ چنان که فرمود: وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ - و او با شماست، هر کجا که باشید.(سوره حدید بخشی از آیه 4)
اما، همگان با او نیستند؛ بسیاری کافر و مشرکند و بسیاری جاهل و غافلند و بسیاری متکبرند واز اودروی می‌جویند و فرار می‌ کنند و حتی به دشمنی با خدا برمی خیزند!
به بندگان مؤمنش فرمود: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ كَفَرُوا - دشمنان من و دشمنان خودتان را سرپرستان و دوستان خود نگیرید، شما به آنها مودّت اظهار محبت در مواضع، گفتار و عمل دارید، اما آنها با شما دشمنی دارند.(سوره ممتحنه بخشی از آیه 1)
شاید حتی بسیاری از کفار، خداوند متعال را به عنوان خالق قبول داشته باشند،اما مهم این است که آیا خداوند منّان نیز آنان رابه عنوان بندگان مؤمن و مخلص قبول دارد یا خیر؟!
بنابراین، قرب الی الله - نزدیکی به الله جلّ جلاله، یا دوری از او، رفتاری یک سویه ازسوی بندگان می‌باشد که محدودیت مکانی یا زمانی نیز ندارد.
إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ - به معنای: ما از سوی خداییم، ما برای خداییم و بازگشتمان به سوی اوست؛ تبیین جهان‌بینی امّت اسلامی می‌باشد که باز هم به صورت جمع آمده است.
مردمان،جهان‌بینی‌های گوناگونی دارند که سبب اعتقادات، بینش‌ هاو گرایشات گوناگون میشود وهمین نگاه، موضع‌ گیریها و رفتارهای متفاوت وحتی متضاد را پدید می‌ آورد.
در یک دسته‌بندی کلّی، می‌توان بیان داشت که دو گونه جهان‌ بینی وجود دارد، که یا مبتنی بر توحید است، یا مبتنی بر طبیعت وماده‌گرایی و دنیا پرستی.
یک گروه میگویند: جهان هستی، همین‌ طوری، بی علت، بی دلیل و حکمت، اتفاقی و تصادفی پدید آمده است - ما همه از خاک پدید آمده‌ایم و به خاک بازمی گردیم.!
یک گروه دیگر می‌گویند: هیچ چیزی خود به خود، بی‌دلیل و علت، وبی حکمت پدید نمی‌آید،و بر خودش مالکیت و ربوبیّت ندارد؛ بلکه خداوند متعال است که خالق، مالک و ربّ همه چیز است، لذا ما مخلوقات و بندگان او هستیم، و همه به سوی او بازمی گردیم.
دقت شود که اگر چه بازگشت جمعی و نهایی، در قیامت ظهور می‌یابد، اما آدمی چه بداند یا نداند، و چه بخواهد یا نخواهد، در هر نفس و هر گام، به سوی او می‌رود؛ چرا که زندگی در این دنیا، سفری است که حتماً به سوی مقصدی روان است، و آخر و مقصدی جز او نیست؛ لذا به تمامی انسان‌ها متذکر شد و تعلیم داد که: يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ - اى انسان! در حقیقت تو به سوى پروردگار خود بسختى در تلاشى و او را ملاقات خواهى كرد.(سوره انشقاق آیه 6)
از این‌رو، بازگشت به خدا پس از مرگ، یا در قیامت، خبر از مقصد این سفر، پایان سفر و قرارگاه می‌باشد.(پایان)