به نــام کـســی که جــداییــو آفــریـــد تا قــدر باهـــم

به نــام کـســی که جــداییــو آفــریـــد تا قــدر باهـــم بــودنــو بدونـیــم خییییلی ســخـتــه بعد از چـَـــَند ســـال تــازه بـفـهــمی دوســت داشــتـنش دروغ بــوده ولــی بـــازم بـــهــت بـــگه دوســـت دارم خییـلی ســخته وقــتی مـــی خـــوابــی طــعـم واقــعــی مــرگُ بــچـشی ولـــی وقــتــی چشــاتُ وا میکنی بـبـیـنـی هنــوزم نــمـردی و یــه روز دیـگه رو بــایـد با خاطره هاش شــروع کـنــی، ولــی اون دیــگه پیشت نیست،پیشت نــیســت ولــــی انـگـــار هــرلــحظه کــنــارتــه،ولـــی تو پــیــشـه اون بــودی و اون هییییچ وقــت ندیده،این مــثــه اون مــیــمــونــه کــه اون بخواد تــورو بـــه گـــریــه بــنــدازه ولـــی تــو بــازم اونــو بخــندونــی ولــی اون یــکـی دیــگـه رو خــوشـحـال کـنــه، مـیــگن نــاامــیــد نــشــو آخــه درد نــاامــیـدی رو نـکـشـیــدن چــون ناامیــدی و تـــنهــــایــی و گــــریــه تــنــها هـــدیـــه ای بـــود کـــه اون بـــت داده ولــــــی تـــــو تــمــــوم زنــــدگــیــتـو بــهـش دادی،خیـــــلی ســـختــه بــهــش دل بــبنــدی ولــــی اون دلتـــو بشــکـــونــه تو هــم مـی تـونستی ایــن کارو بکنی ولـــی نـــکردی چـــــون خییییلی دوسش داشــــتی،خیلی سختــــه بـــزرگتــریـــن آرزوت مَـــرگ بــاشـــه ولـــی اون بـتــونــه بــا یــار تـازه رسیده ش خیــلــی راحــت زنـــدگــــی کــنــه،خیلـــی سختـــه از تـَـرس اینکـــه مَـــردم بهــت نخندن و نگــن کـــه دیـــوونــه ای نتـــونی درد و دلتُ به کســـی بگی،خیــلــی سختــه وقتــی یـادت میاد که حتــی با شنــیــدن اســمش إنننننقــَـــــَد خــوشحـــال می شــدی که دوسـت داشتـــــی پـَـــرواز کنـــی امــــّــا حالـــا چیـــزی جز درد وعـــذاب نصیـــبت نمــی شــه، خییلی سختــــه بعد از چنــدوقـــت که می بیـــنیـش اشـــک تو چشــــات حــلقــه می زنــه امــا اشــکات فقــط واســـه خودت مهـــم باشــن،خیییلی سخته جرئت هــر کــاریُ داشـــته باشــی به امیــد اینــکه کـــوه پشــتـتـه ولـــی وقــتـی بـــرگــردی وکــاراش رو ببینی،ببینی یـــه عـمــر پشــتت به دره بوده
خُـــــــدایــــا همــــه ی این کـــارا رو تـــــو کــــردی بــه هـــر کـــی دل بَستـــــم دلــــمو شکــــونــدی هَـــرجا لـــونـه ســاختـــم خـَــرابـــش کــــردی هَــــر جــــا بــا دیـــدن کســـی دلــــم آرامــــش مـــی گـــرفــت تـــو اضظــرابُ تو دلـــم انداختـــی نمـی دونــم ش‍ـــاید این کــارو کردی که به کســـی غیـــر خــودت دل نبندم و بـه کســی امیـــد نــداشتـــته باشـــم،پــــــس حالــا که همــه ی امیــدم بــه توِ کمــکـم کـــن کمـــکــم کـــن...
«عشـــق بــزرگتـــریــن دروغ دنــیاســـت»