من بیشتر از اینکه صبور باشم،

من بیشتر از اینکه صبور باشم،
حسودم...
به چی یا کی، خیلی مهم نیست...
من به هر اتفاقی که ی سمتش تو باشی و طرف دیگش خودم نباشم حسودم...
من ساعتای زیادی به عکسای تو خیره می‌شم و به آدمایی نگاه می‌کنم
که چقدر شبیه من نیستن.
به لبایی که تو رو صدا می‌زنن،
به گوشایی که از تو می‌شنون،
به چشمایی که تو رو می‌بینن.
و به این فکر می‌کنم که چقدر آرزو داشتم، تا همه اونا من بودم...
آدما،
مرگ مشخصی دارن که حتما ازش بی‌خبرن،
اما من مطمئنم از حسادت دق می‌کنم.‌..