خط به خط ، اشک نویسی مرا می خوانی

خط به خط ، اشک نویسی مرا می خوانی
رفتنت ، رفتن جان است، خودت می دانی

مثل هر بار که بستی و نرفتی، این بار...
چمدان باز کن و باز بگو می مانی

هی مرا پس زدی و پیش کشیدی، نکند...
پای برگشت نداری که مرا می رانی؟

به روی باغچه ی  قالی نهُ متری ما
خشک خواهد شد از این غصهّ که می افشانی

هرچه گفتم که بمان، فایده انگار نداشت
رفتنت، رفتن جان است، خودت می دانی!