گفتی که چو خورشید زنم سوی پر چون ماه شبی می کشم از پن

گفتی که چو خورشید زنم سوی پر چون ماه شبی می کشم از پنچره سر اندوه که خورشید شدی وقت غروب افسوس که مهتاب شدی وقت سحر