ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺳﭙﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺩﺍﺩﯼ ،

ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﺳﭙﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺩﺍﺩﯼ ،
ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﺸﻤﻪ ﺯﻻﻝ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻗﻠﺒﺖ ﻣﯿﺠﻮﺷﺪ
ﮔﻔﺘﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﯿﻤﺎﻧﯽ
ﻣﺪﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ، ﺳﺮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﺩﯼ ﻫﻮﺍ ، ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ ﯼ ﻋﺸﻘﺖ ﯾﺦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺭﮔﻬﺎﯼ ﻗﻠﺒﻢ ﺑﯽ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻮﯾﺮ ﺧﺸﮏ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﯾﺪﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻓﺼﻞ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ، ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺜﻞ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﯾﮏ ﮐﻠﺒﻪ ﯼ ﺑﯽ ﻧﺎﻡ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻝ ، ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻧﮕﻮ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻭﺭ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺁﻧﻢ
ﺗﻮ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﻭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﺻﻔﺤﻪ ﺁﺧﺮﺵ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﻭ ﺯﯾﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺎﺭﯾﺪﻧﺶ؛
ﺍﻭﻝ ﺑﯿﺎ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﮕﻮ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﺑﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺩﺍﺭﯼ ﻣﯿﺮﻭﯼ؛
ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮ ، ﻭﺍﯼ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺩﺍﯾﺖ
ﺩﯾﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺳﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﻏﻤﻬﺎﯾﺖ؛
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺭﻓﺘﯽ ﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺁﻣﺪﻡ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻏﺖ ، ﺍﯾﻨﺒﺎﺭ ﺩﮔﺮ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯿﻨﺸﯿﻨﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﺖ؛
ﺑﺎﻭﺭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺧﻮﺑﻬﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺑﺴﯽ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻨﯽ؛
ﺩﯾﺪﻧﺖ ﺣﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﯿﮑﻨﺪ ، ﺯﯾﻦ ﭘﺲ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯿﮕﺬﺍﺭﻡ ،
ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯿﮑﻨﺪ؛
ﺩﻟﺖ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﻧﺴﻮﺯﺩ ، ﺍﯾﻨﮏ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ، ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺧﯿﺴﻢ ،
ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺟﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﺸﻢ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﻭ ﻣﯿﺸﻤﺎﺭﺩ
ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯾﻢ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺍﻧﺪ؛
ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻧﻔﺲ ﺁﻩ ﻣﯿﮑﺸﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻏﻢ ﺣﺴﺮﺕ ﻣﯿﺨﻮﺭﻡ ؛
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺟﺎ ﻣﯿﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺟﺎﯼ ﻗﺪﻣﻬﺎﯾﺖ ﭘﺎ ﻧﻤﯿﮕﺬﺍﺭﻡ