گریه آب

گریه آب

 

 

 

شب است و بغض سکوت و صدای گریه آب

 

 تـمــام غـصــه عـالم نشسته در محراب

 

 

 

 نگـــاه کــن کــه بـبـیـنـی چگـــونه مــی‌بارد

 

 مـصـیـبــت از در و دیــوار خـــانــه اربــاب

 

 

 

 بــرای غسل شــب قـــدر آمــده امـــشب

 

 فـقـط خــدا و رسولـش به منـزل مهتاب

 

 

 

 بــنــای زنــدگـیــش را بــه آب مــی‌شــوید

 

 الهی صبــر علـــی را بـه فاطمـه دریاب

 

 

 

 بـه قـطره قـطره سرشکش دخیل می‌بندد

 

 بر آن ضریح کبود و شکسته و بــی‌تاب

 

 

 

 چـه آبــها کــه سراسیمه غسل می‌کردند

 

 بـرای آن کـه نـمانـد در آن بـدن خـوناب

چــه مــی‌رسد بــه علی از مرور خاطره‌ها

 

 که ناله‌های صبورش ندارد امشب تاب