رضاجان

رضاجان

ﻣﻦ ﻭ ﮐﺒﻮﺗﺮﺍنت ﯾﮏ ﻭﺟﻪ ﺍﺷﺘﺮﺍﮎ ﺩﺍﺭﯾﻢ : ﭘــــﺮﻭﺍﺯ !
ﺍﻭ ﭘﺮِ ﺑﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻦ ﭘﺮِ ﺩﻝ،
ﻫﺮﺩﻭ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺴﯿﺮ …
ﻣﻘﺼﺪ ﻣﺎ ﮔﻨﺒﺪ ﻃﻼﯾﯽ ﺗﻮﺳﺖ.
ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻓﻮﻻﺩ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﯾﺪ،
ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻻﻝ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﺪ ...
ﮐﺮ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﺩ ...
ﮐﻮﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﺪ ...
ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺏ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺗﻮ ﺭﺍ …
ﺩﻟﻢ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ، ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭﺩ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺶ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﺣﺮﻡ ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﮕﺎﻥ


یا شمس الشموس (ع)