مرد اگر بودم

مرد اگر بودم
نبودنت را
غروب های زمستان
در قهوه خانه ی دوری
سیگار می کشیدم . . .

نبودنت دود می شد
و می نشست روی بخار شیشه های قهوه خانه

بعد تکیه می دادم به صندلی
چشم هایم را می بستم

و انگشتانم را
دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم
تا بیشتر از یادم بروی  . . .

نامرد اگر بودم
نبودنت را تا حالا باید فراموش کرده باشم

مَرد نیستم
اما
نامرد هم نیستم

زنم
و نبودنت
پیرهنم شده است...