*** عمرِ دوباره ***

*** عمرِ دوباره ***

بنگر ای شعر, دلم عاشق و شیدایِ توشد
ساکنِ گلشنِ زیبا و سمن سایِ تو شد .

دل ربودی زِ کَفَم , لیک به پیرانه سری .
این هم از مرحمتِ خالقِ یکتایِ تو شد .

خیمه زد مرغِ همایون چو به بامِ تنِ من .
تار و پودم همگی , غرقه به دریایِ توشد

قلم و دفتر و شیرازه ی طبعم به یقین .
وامدار از ادب و آن یدِ بیضایِ توشد .

داده ای عمرِ دوباره به عظیم از رهِ عشق.
کاینچنین بر سرِ شوق آمدو برنای توشد.
+++++++++++++++++++++++++++++
شاعر= عبدالعظیم عربی از بندرامام
( سربندر) و بندرماهشهر.