بعد از تقریبا ۲۰ دقیقه، که انگار یک عمر طول کشید، بلخره ک

بعد از تقریبا ۲۰ دقیقه، که انگار یک عمر طول کشید، بلخره کارش تموم، و آروم از جاش بلند شد. با لبخند همیشگی‌ و رو مخش، به سمتت برگشت.

نگاهت به سمتش چرخید. دست‌هاش خیس و موهاش به پیشونی‌ش چسبیده‌ بودن. سری تکون دادی و بی تفاوت لب زدی:
«ممنون. حالا می‌تونی بری.»
جین تک‌ خنده‌ای کرد و سرش بی‌اختیار، از روی سرگرمی کج شد.
«برم؟ همین؟»
نفستو از روی کلافگی بیرون دادی.
«کارت تموم شد و ازت تشکر هم کردم. پس بای‌بای.»
آروم و شمرده، به سمتت قدم برداشت. با احساس نزدیکی‌ش، اخم محوی ابرو‌هات رو شکل داد و متقابلا، به عقب قدم  برداشتی. 
چشم‌هاش حالا، به نگاهت قفل شده بودن‌؛ اما لبخندش حتی یک‌ثانیه‌هم ناپدید نشد.
«فکر نمی‌کنی که باید لطفم رو جبران کنی، دختر شهری؟»
چشم‌غره‌ای رفتی و سعی کردی خودت‌ رو خونسرد نشون بدی.
«اه… باشه. چی می‌خوای؟»
زمانی که کمرت به دیوار آشپزخونه برخورد کرد، کف دست‌های کای دوطرف سرت قرار گرفتن و تورو اسیر کردن. توی صورتت خم، و لمس نفس‌هاش روی گونه‌ت باعث شدن بدنت مورمور شه. 
«لب‌هات رو.»
گره‌ی ابروهات اما، با جواب شوکه‌کننده‌ش باز شد. با ناباوری بهش خیره شده بودی و این قلبت بود که حالا مثل حیوونی رام‌نشده، به قفسه‌ی سینه‌ت می‌کوبید.
«چ…چی؟»
پسر که از دیدن سردرگمی‌ت راضی بود، بهت نزدیک‌تر شد. فضای خالیِ  بین‌‌تون کاملا از بین رفته‌بود، و لب‌هاش تنها چند میلی‌متر از مال‌ِ تو فاصله داشتن.
«در قبال لطفی که بهت کردم، می‌تونی با استفاده از لب‌هات بوسه‌ای رو بهم هدیه بدی، دختر شهری.»