جانا ! بگو تا کی بمانم بی تو تنها

جانا ! بگو تا کی بمانم بی تو تنها
دور از تو با امّید واهی، مثل فردا

من باشم و سردرد و شب، تشویش و سرسام
تصویرهای مبهمِ شاید ، مبادا

جانا بگو ! دور از تو بودن یا نبودن
فرقی مگر دارد قفس با دشت و صحرا؟

تقدیرِ تلخِ بی تو بودن را چه تدبیر؟
سخت است می‌گویم ولی افتادم از پا

گفتم نمی‌گویم غزل امّا چه کاریست؟
پژمرده گل هم قصّه‌ای دارد دریغا

این روزها ، احوال دل گفتن ندارد
هر روز شد پیچیده تر شکلِ قضایا

هر فکرِ بکری، احتمالی، نادرست است
بیهوده می‌کوشم به حل این معمّا

طاقت ندارد حرف‌های تلخ و سنگین
معشوقه‌ات، ای "بی نشان"! حتّی به نجوا