مدتها بود که گنجشگ با خدا هیچ سخنی نمیگفت

مدتها بود که گنجشگ با خدا هیچ سخنی نمیگفت
فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و
هربار خدا به فرشتگان میگفت:

من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود
و یگانه قلبی که دردهایش را در خود نگه میدارد.

و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درختان دنیا نشست
فرشتگان چشم به لب هایش دوختند.... و
گنجشک هیچ....... نگفت

و خدا لب به سخن گشود و گفت:
با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست

گنجشک گفت: لانه ی کوچکی داشتم،
آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه
بی کسی ام، طوفانت آن را از من گرفت.....
تنها دارایی ام همان لانه محقر بود ، که آن هم.......

و سنگینی بغض راه را بر کلامش بست.... سکوتی در عرش طنین انداز شد....
همه فرشتگان سر به زیر انداختند.....

خدا گفت: ماری در راه خانه ات بود و تو خواب بودی، به باد
گفتم لانه ات را واژگون کند؛ آنگاه تو از کمین مار پر گشودی....

گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود

و خدا گفت: چه بسیار بلاها که با واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام پرداختی

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود؛ ناگاه چیزی در درونش فروریخت.....

های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد