از شعر سخن گفتن ، یعنی که من و چشمت

از شعر سخن گفتن ، یعنی که من و چشمت
اشکی که غزل می شد ، در دایره قسمت

خون از جگرم خوردم ، دستم به قلم آمد
خونابه ی این بازی، شعری که گرف نشأت

خون در غزلم پیداست، بانوی سپیدی تو
از وزن سخن... ای وای ، تا کی شکنم حرمت

من شعر ندانستم ، مأموم رخت بودم
وقتی که اذان میگفت ، می بست قلم قامت

در معبد چشمانت ، کافر شده چشمانم
جز دیدنتان شرک است ، ای مذهب پر عصمت

از وصل سخن گفتن ، سخت است ولی بانو
امید به این دارم ، سر آیدم این ظلمت