مختصری اززندگینامه نظامی گنجویبخش سیزدهم

مختصری اززندگینامه نظامی گنجوی......بخش سیزدهم




شرایط و بافت منطقه از نظر ادبی

علاوه بر آشفتگی و ناسازگاری و شرایط متناقض منطقه که دلیل آن به سکونت اقلیت های مختلف مربوط می شد، در دوران حکومت کردهای شدادی گنجه منطقه ای برای رشد و ظهور شعر و ادب فارسی محسوب به شمار می آمد. مدرسه شعری آذربایجان (سبک آذربایجانی) در این دوران از طرف خاقانی، فلکی شیروانی و مجیری بیلقانی تحت مرکزیت شروان در حال رشد و شکوفایی بوده است. این مدرسه تحت تاثیر ابوالعلای گنجوی قرار داشت و مشاعره و محاورات میان پورخطیب گنجوی و مهستی گنجوی و همچنین شاعران و گویندگان دربار سلطان سنجر این شهر را به مهد رشد فرهنگ و ادب و شعر که در تقسیم بندی سبکشناسی شعر فارسی به مدرسه شعری آذربایجان معروف است، تبدیل کرده بود.
در چنین فضایی نام نظامی گنجوی نیز بر سر زبان ها می افتد. علیرغم وجود آن همه شاعر هر غریبه و مسافری که به شهر می آید و از ملک الشعرای شهر می پرسد، انگشت اشاره ای به سمت خانواده «الیاس فرزند یوسف» دراز می شود. به گفته تاریخ نویسان نظامی در این سال ها کنج عزلت را برای خود اختیار کرده بود (در ادب فارسی به ادب سرزانو یعنی تفکر و مراقبت و سلوک روحانی معروف است). به گفته زرین کوب «در این دوران اگر چه هنوز از عمر نظامی 40 سال نگذشته بود اما وقار و هیبت مردی کهن سال در گفتار و کردار وی به چشم می خورد. در هنرهای زیبایی شناسی و روانگویی شعر سبکی والا داشته و کسی نتواسته است از او تقلید کند. بر خلاف شاعران آن دوران، حتی در قصیده سرایی هم که نشانه و نماد سبک شعری آن دوران بود، به مدح و ستایش حاکمان نپرداخته است».13




#کورد
#کوردستان
#تمدن
#اصالت
#فرهنگ