*** عقل و تدبیر ***

*** عقل و تدبیر ***

غافل چو شدی زِ عقل و تدبیر .
پس شِکوِه مکن ز بخت و تقدیر .

بر اوجِ فلک , توان رسیدن .
با دانش و جِدّ و جهدِ پیگیر .

از بیخردیست اگر که رفتی .
با دستِ تهی , به سویِ نخجیر .

خود را چو رها کنی تو از بام .
بر گردنِ کیست , جرم و تقصیر ؟

حاشا مکن از خطا و جرمی .
زیبنده بُوَد , مرامِ تقریر .

افسوس در این زمانه , افسوس .
شاکی ز پیاز , میشود سیر .

مغرور مشو به عمرِ فانی .
چون صاعقه ایست , او به تعبیر .

مأیوس مشو به وقتِ پیری .
شیر , شیر بُوَد , اگر شود پیر .

از صولتِ او نمیشود کم .
با دست و تنی , به یوغ و زنجیر .

با خلقِ خدا , مکن دو رنگی .
دوری بگزین , ز کید و تزویر .

با مِهر و وفا , دلی بدست آر .
غافل , تو مشو ز آهِ شبگیر .

از اشکِ یتیم , بر حذر باش.
دستی ز فقیر و نا توان گیر .

چون مفتخری به زندگانی .
در خانه یِ ارشِ کمانگیر .

گفتی تو عظیم هر آنچه باید .
دانم نبُوَد بدونِ تأثیر .
=================
شعر از عبدالعظیم عربی از سربندر
و ماهشهر.