آخر این فاصله،این لعنتی تکراری

آخر این فاصله،این لعنتی تکراری
میکشد بین من و پنجره ات دیواری

عشق موجود عجیبی ست،چه میفهمد تو
دختر خانی و من کارگری بازاری

نقش پیراهن تو مشق شب نقاشان
طاق ابروی تو تحسین شده در معماری

اصفهان هم سر تعظیم فرو خواهد برد
روسری را اگر از روی سرت برداری

ماه من پای رسیدن به توام هرگز نیست
کاش قدری بشوی سمت زمینت جاری

دوستت دارم و این حرف کمی نیست،اگر
پای کم بودن من باشی و کم نگذاری