ً

ً
گفتــم که نفـــس ، صــداے پایـت آمـد
گفتــم که هــوس ، روےچوماهـت آمـد

محکوم به حبـس ، تا ابـد بودم و بــعد
گفتــم که قفــس. . .چشــم سیـاهت آمـد

رفتــم و دلــت ، اســـیر چشــمانم شد
در بغــض گلو ، گریـه و آهـــت آمــد
بشکست دلــم ، که مثل کوهے بودم
تا لرزه از آن ، سمــت نگاهــت آمــد

گفتـم که به کوه مےشــود تکیــه کنــم ؟؟
گفت: پیـش بیا ، که تکیه گاهت آمد.