از این شراب دگر لطف و طعم و بو رفته ست

از این شراب دگر لطف و طعم و بو رفته ست
چه می کشد گل سرخی که رنگ از او رفته ست؟
مرا به جان من و عمق روح من بشناس
نه این لباس که از شان و رنگ و رو رفته ست
دلی سپرده ام و خوش به دل سپردن خویش
چه باک بر من عاشق که آبرو رفته ست
به کورسوی چراغی امیدوارم کن
منم همانکه پیِ تو هزار سو رفته ست
تو ماه بودی و گُل ها در آستینت بود
چه شد که در تن من خنجرت فرو رفته ست؟
نسیم عشق وزید و ولی نفهمیدیم
که رفت فرصت نوشیدن و سبو رفته ست
بدون عشق تَنِ ما چنان مجسمه است
چنانکه آب زلال از میان جو رفته ست