باورت داشتم از روز نخست،

باورت داشتم از روز نخست،

آمدی تا باشی،

و پر از شعر،

پر از همهمه بودی،

اما،

هیچ حرفی نزدی،

پر از گفتن دلدادگی ت،

پراز زمزمه ی عشق به دریاشدن ت،

باز حرفی نزدی،

و فقط خندیدی،

خوب من،

میفهمم

از دو چشم ت همه ی حرف تو را،

بی کلام اینجا باش.

آخر اینجا بودن،

نیست محتاج صدا.

بودن ت با دل من،

بی صدا هم زیباست.