من بودم و تنهایی و یک راه بی انتها . . . .

من بودم و تنهایی و یک راه بی انتها . . . .
یک عالم گله و خدایی بی ادعا . . . .
گم شده بودم میان دیروز و فردا . . . .
تا تو را یافتم.. با تو خودم را یافتم . . . .


صدایت در گوشم پیچید . . . .
نگاهت در چشمانم نقش بست . . . .
نشان دادی به من آنچه بودم . . . .
آری، با تو رسیدم من به اوج خودم . . . .

نامم را خواندی.. گفتی بارانم . . . .
بارانی شد دل و چشمانم . . . .
آری بارانی شدم تا ببارم . . . .
اما ای کاش بدانی تویی آسمانم . . . .

بی تو نه معنا دارد باران . . . .
نه معنا دارد خورشید و نه رنگین کمان . . . .
ای که شبیه تر از خود به منی . . . .
بگو تا آخر راه با من هم قدمی . . . .