شاید برگشتند ،

شاید برگشتند ،
شاید فهمیدند شکستن قلب عاشق ، الکی نیست ؛
تاوان دارد !
اما ، همه ی این شاید های قلبم
هیچوقت عملی نشد
همه ‌رفتن و من را تنها تر‌ کردند
و ،
من فقط عادت‌ کردم
که خودم را دلخوش کنم به این شاید ها
و
غافل از اینکه
آدم های رفته ی زندگی ام
هیچوقت برنمیگردن
مگر اینکه بخواهند بدتر از ‌قبل بهم ضربه بزنند ...
مگر اینکه بخواهند تنهاترم ‌کنند
آخرش یک روزی
یک جایی
با یک تلنگر‌ به خودم میایم
که‌ انتظار ،
از من‌ یک ‌فرد شکسته با دلی غمگین ساخته
آن روز‌ من ‌پشیمون ترین‌ آدم روی زمین هستم
چون تمام لحظات خوبم را فروخته ام
به‌ قلب سنگی آدم هایی‌
که حتی اگه روزی هم
تاوان ‌دل شکسته ام را ‌ببینند
محال است من را به یادشان بیاید
بالاخره یک روز می فهمم
چیزی که من را شکست
و اشتباه بود !
انتظاری بود
که از‌ خیلی ها داشته ام ...