از یک جایی به بعد مجبور می شوی خودت را تا کنی ،

از یک جایی به بعد مجبور می شوی خودت را تا کنی ،



در کوله ات بگذاری ، زیپش را محکم کنی و پشتت بیندازی .



یادت می دهند سرت را همیشه به نشانه ی تایید تکان دهی و لبخند بزنی که موافقی .



یادت می دهند هیچ فرقی بین دو جمله ی : " دوستت دارم " و " از تو بیزارم " نیست .



می فهمی که در جواب هر دویش تشکر کنی و رد شوی .



یاد میگیری که تنها آسمان وظیفه ی باریدن ندارد چشم هایت هم موظف به همکاری اند .



یاد میگیری که وابستگی طناب داری است به دور گردنت .



و عشق همان تقلایی است که اعدام روحت را عذاب آورتر می کند ،



که آدم ها همه غریبه اند ...