عشق ِ من رفت و ولی خاطَرَش از یاد نرفت

عشق ِ من رفت و ولی خاطَرَش از یاد نرفت
مثل ِ شیرینی که از خاطر ِ فرهاد نرفت

آه از دست ِ خودم میکِشم از دوری‌یِ او
یاد ِ گرمای دلش از دل ِ ناشاد نرفت

شده ام خاطره ای نزد ِ حضور ِ دل او
یاد ِ من میکند از حنجره فریاد نرفت

بغض ِ سنگینی که در سینه ی عاشق خفته
تا به دادش برسد عمر ِ من آزاد نرفت

باعث حادثه های بد ِ تقدیر ِ خودم
بینوابوده که هرگز به هر آباد نرفت

میشکست از غم ِ هجران و صبوری میکرد
دل ِ بی همدم ِ تنهایی که بر باد نرفت؟