گل نازدارم

گل نازدارم
مه شوگارم

بیو بیو که، دلم سیت تنگه
ندونم تا کی، دلت چی سنگه

بهار اوی وا گل گندم
مو تهنا وا درد تو مندم

ولم کردی وا دل پر دردم
دلم خینه دی ز حرفا مردم

گدی بی که وا باهار ایام، سیچه په نیائی؟
حالا دیه باور ایکنم، که تو بی بفایی!

ز ویرت رهدم، مکن وام چینون، گل نازدارم
بیو که بی تو، دیه مه رهده، ز ای شوگارم