نقاش می شوم وَ تو را رود می کشم

نقاش می شوم وَ تو را رود می کشم
آنقدر ساده ای که تو را زود می کشم!

تصویر چهره ات چقدَر شاعرانه است!
از تو، هر آنچه رنگ غزل بود، می کشم

قلبت شبیه قلب خودم چارپاره است...
آن را غریب و مرثیه آلود می کشم!

می پاشد از نگاه تو، نوری به طرح من...
یک بیت، چشم و یک دل خشنود می کشم!

در چارچوب بوم دلم جا نمی شوی...
هر چه تو را زمینی و محدود می کشم!

وقتی که "من" ، همین من بی محتوای هیچ...
از "تو" ، تو -یک حقیقت مشهود- می کشم!

مثل همیشه، باز غزل، بی نتیجه ماند...
نقاش می شوم وَ فقط ، رود می کشم