کاش در تندیس ادم دل نبود

کاش در تندیس ادم دل نبود
این همه غم داخلش منزل نبود

کاش جای هر غمی اغوش بود
عاشقان را جرعه ای دمنوش بود

کاش میشد قلبها را لمس کرد
لحظه های عاشقی را حبس کرد

کاش می شد عشق را از سر نوشت
هر کسی تقدیر خود را می نوشت

کاش می شد واژها را مست کرد
یا که در دیوان حافظ دست کرد

کاشکی لیلی به مجنون میرسید
صبح خوشبختی انها می دمید

کاش جنس قلب ما از شیشه بود
جای احساسات هم اندیشه بود

کاش میشد عکس دل را قاب کرد
لحظه های بی کسی را خواب کرد

کاش دنیا مهربان و ساده بود
شعر خوشبختی ما را می سرود