باید از خودمان شروع کنیم و لذت ِ خوردن ِ غذاهای خوش و آب

باید از خودمان شروع کنیم و لذت ِ خوردن ِ غذاهای خوش و آب و رنگ را کنار بگذاریم. بیایید به بانیان ِ این نذرها بگوییم غذای‌شان را اگر در یک روز معمولی از سال توزیع کنند، گرسنه‌ها را سیر خواهند کرد؛ اما وقتی همه در یک یا دو یا ده روز ِ خاص این کار را می‌کنند، مثل سیل است در کویر. همان لحظه تشنگی را رفع می‌کند، اما چون مدیریت نشده، از فردا باز گرمای کویر است و تشنگی. بیایید با نپذیرفتن ِ نذری‌ها، تلاش
کنیم که این نیکی‌ها در طول سال تقسیم شوند. بیایید باور کنیم و به دیگران هم بباورانیم که چیزی از میزان ِ رضایت و پاداش ِ نیکوکاری‌مان کم نمی‌شود اگر در یک روز معمولی هم گرسنه‌ای را سیر کنیم. بیایید بپذیریم که این نذرها برای ما نیست. این‌ها باید برسد به دست نیازمندانی که گرسنه می‌مانند و تا کمر در سطل‌های زباله فرو می‌روند بلکه لقمه نانی به‌دست بیاورند. چه کسی‌ست که آن فقر را دیده‌باشد و باز دل‌اش بیاید همسایه‌های سیر را سیر تر کند؟