من شعر مے پزم ،

من شعر مے پزم ،
دانه هاےگریه را پاک مےکنم ،
گَرد مےگیرم از خستگےام...
هِے تو را جارو مےزنم
از زندگے ام
تو امّا
سخت
چسبیده اے به پُرزهاے فرش ؛
نمے روے ...
ظرفهاے نَشُسته ےفکرم مانده هنوز!
لباس هاےتنهایے ام چِرک ؛
سفره ے ےرنگِ تکرارمان پهن ،

زمان در ما پیر مےشود !
تو نمےروے ،،،
تمام غذاهایمان
بے عشق سِرو مےشود!