.

.
من نه کینه میشناسم..نه دلخوری...
من ادم دل سپردن کینه نیستم...
من ناراحتیاموخیلی زود از یاد میبرم...
واس همینه که گاهی بعد یه دلخوری با هیجان بت زنگ میزنم که بگم بزن فلان کانال داره فلان فیلمو میده..من ادم کینه های موندگار نیستم.. من عشق میشناسمو دوست داشتن..به من یاد ندادن از ادما متنفر باشم..به من بد اومدن یاد ندادن..من یاد گرفتم یا ادم ها رو دوست داشته باشم..یا نسبت بهشون بی تفاوت باشم.
من ادم لبخند های غمگینم.من یاد نگرفتم وقتی ازت دلخورم رابطه رو تبدیل به یه میدون جنگ کنم که زره به تن کنم,به جنگی بیام که برنده ش باشم.
من کلمه هام ,کلمه های اروم و بی ازاری هستن.
آدم های اطراف من به سختی عصبانیت و ناراحتی منو دیدن,من خشم نمیشناسم....من قهربلد نیستم جز لجبازی اونم با کسایی که دوستشون دارم..
من آدم ِ دوست داشتن های موندگارم,رابطه هایی که گذر زمان رد فرموشی روشون نمیزاره..
شاید واسه همینه که رنگ کینه و دلخوریه تورونمیشناسم..شاید واسه همینه که نمیفهمم دوست داشتنی رو که تووش دلخوریا موندگارن.که روزها که بگذره دلخوریه رشد میکنه.من بلد نیستم این اداهارو. همین