دقیق که می‌شوم، شگفتا از این جعبه‌های جادویی که سال‌ها خا

دقیق که می‌شوم، شگفتا از این جعبه‌های جادویی که سال‌ها خاطره را در دلِ سرد خود به امانت نگاه می‌دارند تا در گالریِ ذهن، بساط خاطره‌بازی پهن کنیم.
افسوس که دستِ این تکنولوژی در درکِ ژرفای جانِ آدمی کوتاه است؛ کاش می‌شد روزی عطرها را نیز در این قاب‌های شیشه‌ای ذخیره کرد.
کاش می‌شد پوشه‌ای گشود و از درونِ آن، عطرِ چایِ زنجبیل و دارچینِ مادربزرگ را بیرون کشید؛ یا عطرِ دست‌پختِ مادر، رایحه‌ی آغوشِ پدر، بوی کودکی، و عطرِ خاک و باران را که عجیب شیفته‌ی آنم
❤️یا عطر حرم... وقتی عزیزی به نیابت از ما زیارت است..... ❤️
دریغ و درد... کاش تکنولوژی راهی برای ذخیره‌ی بوها می‌گشود.💔