گمان مبر که امید به چشمان تو بسته چشمانم...

گمان مبر که امید به چشمان تو بسته چشمانم...
که دیرگاهیست بهار در زمستان دلم بی اثر است
من از نگاه کلاغی که رفت فهمیدم...
که سرنوشت درختان باغمان تبر است