پارت بعد از هزار و اندی سال :)

پارت بعد از هزار و اندی سال :)

ستاره دوم که پیشم اومد یک دفعه نوری از بدنم خارج شد...
انگار کامل شده بود و پایین رفتم که ناگهان هر دوی ستاره ها روی پرتگاه رفتن و یه راه نورانی درست کردن...
اون طرف موجودات سنگی عجیب غریبی هم بودن که از من فرار میکردن...
دلمو زدم به دریا و رد شدم تا رسیدم به یک شیب تند و طولانی...
راه برگشتی نداشتم...
برای همین...پریدم !
همینطور پایین و پایین تر رفتم تا اینکه به سطح زمین رسیدم...
دست و پام یکم درد گرفت ولی طبیعی بود و دوباره بلند شدم و رفتم...
پروانه های قرمزی که از دور و اطرافم پرواز میکردند و موجودات سنگی به انجا جان بخشیده بود...
جلو و جلو تر رفتم تا اینکه بادی وزید و من را به عقب هل داد...
خیلی شدید بود و لای چشم هایم خاک رفته بود و می سوخت...
سرپناهی پیدا کردم و داخلش رفتم ولی با صحنه ی عجیبی رو به رو شدم...
مجسمه های زن که داشتند گریه میکردند...
اگر خوب گوش میدادم می توانستم صدای زمزمه چیزی را ازشان بشنوم...