من شاعرم خوش می زنم از عشق و از مستی رقم

من شاعرم ! خوش می زنم ، از عشق و از مستی رقم

اما به چشمانت قسم ، چشم تو خوش تر می زند

من می شناسم پنجه را ، این تک نواز آشنا

عشق است هر چند این نوا ، با ساز دیگر می زند

...

ای عشق ! از آن مشرق درآ ، روشن کن این ظلمت سرا

کاین شب جدا از تو مرا ، بر دیده خنجر می زند

یک جرعه زین می نوش کن ، وز های و هو خاموش کن

عشق است اینک ! گوش کن : انگشت بر در می زند