{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

با دوربین عکاسی مان

با دوربین عکاسی مان
از صحنه های قشنگی
که دوستشان داریم عکس می گیریم
تا نگهشان داریم.
تمام صحنه ها برای
عکس گرفتن ونگه داشتن
انتخاب نمی شوند.
توی عکس گرفتنها زوم می کنیم
روی قشنگترینش. مثلا چهره مادر ؛
مثل خاطرات زندگی می ماند.
توی عکسها آنهایی که تار شده اند
را دیلیت می کنیم.
زندگی هم چیزهایی
برای پاک کردن دارد.
چیزهایی برای ثبت کردن
و سیو کردن و چاپ کردن
و آلبوم کردن و قاب کردن
و جلو چشم گذاشتن!
چقدر زندگی به دوربین عکاسی می ماند.
با حافظه ای که خدا نکند
پیام دهد که پر است
و جای خالی ندارد.
آنقدر پر که مجبور باشی
بعضیها را حذف کنی...


#𝑯𝒂𝒛𝒓𝒂𝒕𝒆𝑬𝒔𝒉𝒈𝒉
#𝑺𝒆𝒕𝒂𝒓𝒆𝒉
دیدگاه ها (۱۰)

داستان من و چشمان توداستان پسرکی ست که هر روز غروب پشتِ شیشه...

بَراٰیَت‌نِوشتهِ‌بودَم:به‌ِمانند؛شَمسی‌برایِ‌مولاٰنا گفته‌ِب...

چشمانش ...بیشتر از لبانش لبخند داشت...لبخند بر روی لب ...می ...

همه‌ے ما گمشده‌اے داریمگمشده‌اے که نفس به نفسدنبالش مےگردیمگ...

گاهی آن‌قدر روی چیزهایی که نداریم تمرکز می‌کنیم،که نعمت‌هایی...

همه ی ما، در اعماقِ زندگی، یک نیاز مشترک داریم: یک آدمِ درست...

⠀‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌  ‌ ㅤ ‌┄─ ⃘شکرگزاری/سپاسگزاری چیست؟‌‌‌‌⏝︶...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط